W dzisiejszym odcinku pokerowy autorytet Ed Miller opowie trochę o tym jak ukrywać wartość swoich kart na niskich stawkach balansując zasięg i po co mamy to w ogóle robić:
Balansowanie jest często niewłaściwie rozumiane w pokerze. Chodzi o to, aby zagrywać tak samo z różnymi rodzajami rąk: bardzo silnymi układami, silnym rękami, drawami, niczym i tak dalej. Jeśli dla każdego rodzaju ręki robimy to z właściwą częstotliwością wtedy nasz zasięg jest zbalansowany. Jeśli gramy w ten sposób to naszemu przeciwnikowi jest ciężko zagrywać ponieważ musi zgadywać i czasem po prostu sam wejdzie we własną pułapkę.
Balansowanie to bardzo ważna koncepcja w pokerze na wysokim poziomie. Poker to bowiem gra informacji. Musimy dowiedzieć się jak najwięcej o tym co ma przeciwnik, a jednocześnie kryć to co sami trzymamy w dłoniach.
Wielu graczy ma jednak problem z tym jak balansować swój zasięg na niskich stawkach. Jaki może im to bowiem dać pożytek na stawkach $2-$5, kiedy trzech przeciwników kilka razy pod rząd idzie preflop all-in?
OK, zazwyczaj na stołach $2-$5 nie dzieją się takie rzeczy (przynajmniej mnie się to nie zdarza). Pytanie pozostaje jednak takie samo: po co balansować zasięg na stawkach $2-$5 skoro większość zawodników nie czyta informacji o naszej ręce na tyle precyzyjnie, abyśmy chcieli wyprowadzić ich w ten sposób w pole?
Niektórzy twierdza, że nie ma sensu balansować zasięgu na niskich stawkach. Koncepcję te można tam spokojnie ignorować. Czasem możemy sobie sami zrobić nią bowiem krzywdę. Na stawkach $2-$5 najlepiej jest zapomnieć o balansowaniu i skupić się na słabościach naszych oponentów.
Zgadzam się z tym w jednym aspekcie. W grze z rekreacyjnym graczem istotniejsze jest wykorzystanie jego braków niż próba ukrycia tego co sami właśnie rozgrywamy.
Myślę jednak, że większość lub nawet wszyscy gracze, którzy postępują w ten sposób sądzą, że ukrywanie informacji o swoich kartach nie jest w ogóle istotne, a to już spory błąd. Nie można grać sobie ot tak po prostu i liczyć na to, że nasz przeciwnik opłaci nas bezmyślnie za każdym razem.
Może taki sposób gry działał 10 lat temu, ale teraz jest inaczej. Jeśli będziesz grał bardzo czytelnie, to nawet najsłabsi przeciwnicy zaczną pasować na Twoje bety i wypłoszą Cię z wielu pul.
Ignorowanie balansu czyli nie przykładanie uwagi do tego czy w każdej sytuacji mamy tyle samo blefów co gotowych układów to jedno. Na stawkach $2-$5 tak naprawdę trzeba czasem zaburzyć równowagę, aby wyjść na swoje.
Zupełnie inną kwestia jest rozgrywanie rąk tak jakbyśmy grali w otwarte karty .
Chodzi o to, że jeśli grasz na danych stawkach wystarczająco długo i przewijają się tam ci sami gracze to po jakimś czasie zobaczysz, że rozgrywają oni pewne ręce w ten sam sposób. Jeśli ktoś na przykład trafia top parę z dobrym kickerem na flopie z drawem do koloru to zazwyczaj zagra na flopie, połówkę na turnie i przeczeka na riverze.
Często z blindów ktoś trafia parę ze słabym asem, więc czeka i sprawdza na flopie, czeka na turnie i jeśli nikt nie zagra na riverze to sam stawia polówkę puli.
Zdarza się, że na bezpiecznym flopie ktoś trafia parę, zagrywa na flopie, czeka na turnie, aby kontrolować rozmiar puli i zagrywa znowu na riverze jeśli nikt nie zdecydował się na bet.
Sytuacje takie będziesz oglądać w kółko. Po jakimś czasie łatwo będzie Ci zgadnąć co w danej sytuacji ma przeciwnik. Może dać Ci to uczucie przewagi nad przeciwnikiem. W końcu wiesz co ona ma, prawda?
Niby tak, ale jest w tym jeden szkopuł.. Stracisz bowiem to co od niego wygrasz jeśli sam jesteś tak samo przewidywalny! Twoi oponenci to nie jakaś tam banda debili. Grają w pokera i widzą te sam wzorce zachowań co i Ty. Może zagrywają za dużo przed flopem lub nie umieją odpuścić drawa, ale Twoje zagrania oglądają raz po raz i będą także wiedzieć co masz akurat na ręce.
Co oznacza, że będą przeciwko Tobie stosować doskonałe ruchy.
Tutaj właśnie pojawia się balansowanie zasięgu. W takich chwilach, gdy wszyscy “wiedzą” co masz musisz czasem mieć inne karty, aby ich idealne zagrywki nie były tak doskonałe za każdym razem.
Oto przykład. Załóżmy, że gramy $2-$5 ze stackiem $500. Jeden zawodnik limpuje, a gracz na buttonie podbija do $25. Sprawdzasz z dużego blinda z 
. Limper robi to samo. W puli jest $77, a Tobie zostało jeszcze $475.
Na flopie pojawiają się 
. Czekasz, limper tak samo, a agresor z przed flopu stawia $35. Sprawdzasz, a limper folduje.
Na turnie spada 
. Czekasz, a po Tobie agresor.
River to 
.
Jeśli zagrasz teraz, to będzie “oczywiste” że masz przynajmniej asa. Jeśli zagrasz mało to tak jakbyś miał A2-A5 i chciał uzyskać coś od rąk takich jak QQ. Jeśli zagrasz więcej to tak jakbyś miał coś silniejszego od asa i sądził, że agresor ma asa i zaczekał na turnie, aby kontrolować rozmiar puli.
Oczywiście Ty masz teraz tylko king-high. Szukałeś drawa do strita lub koloru, nie trafiłeś, to dobry moment na blef. Zagraj i dodaj tę nietrafioną rękę do swojego zasięgu, który w tym momencie aż ocieka słabymi asami. Przeciwnik najprawdopodobniej spasuje.
źródło: cardplayer
